مرا نجوائی شبانه هست  نجوایی از دور دست ها

چشم در انتظار  ,  نجوایی پر از اشفتگی   , وای

بر من   چه رهگذرانی که  از کنارم گذشتند  و دریغ

ودریغ از لحظه ای  سکوت  چه ارام گذشتند بی انکه

بشنود  نغمه ای از من را .

و هیچ نداستند من را بی انکه ورق بزنند  بی انکه

حتی لحظه ای  بنگرند .

من تشنه ام  تشنه افتاب  تشنه نور از  تو  آری تو

تو که لحظه لحظه  زندگی مرا پر از مهر  کردی حال

حال که  دستم را سوی تو دراز کرده ام  پس راها 

مکن  دستانی که به سوی تو دراز شده   مرا لحظه ای

بر حال خود مگذاز چرا که خسته ام خسته از شنیدنها

خسته از گفتن ها  خسته از به ظاهر  مهر بانی ها

خسته از به ظاهر انسان بودن ها  آی آی خدایی من

مرا دریاب .

کسی پیدا نشد , نشد تا بشنود   نغمه دلتنگی هایم را

تو خود میدانی و اگاه هستی بر اندیشه هایم  بر قلبم

بر صبر  بزرگی داده ای  .

مرا اغازیست دوباره از دلتنگی ها از شب بیداریها ,

از نجوایی که هر شب به نام تو بر زبان جاری میشود

به زودی 

از همان اول باید همه چیز رو یاد میگرفتم / . . . / حتی دوست داشتن رو .

دلتنگ روزهای گذشته  / نگران آینده  / و پیچ خورده و پریشان در حال و افکار مردمان دیار

خود هنوز سکوت اختیار کرده ام و با باور همه ناباوریها سر افتاده قدم بر میدارم . . .

تا آرزوی اندیشه خوبان .     غریب آشنا ( ا ع ) آذر ا۱۳۸۵

من یک بازیگر هستم .

مقدمه ای بر  داستان (من یا نقش من )  نوشته ا ع – غریب  آشنا .